NowościPodstawyĆwiczeniaMultimediaAkademiaSklepWasze praceKontakt

 

CZYTANIE GRY

Problemy istnieją po to, aby je rozwiązywać.”

Johan Cruyff

 

Zanim trener rozpocznie jakiekolwiek ćwiczenia, musi wiedzieć jaki cel chce osiągnąć. Można uczynić to na parę sposobów, ale najskuteczniejszym jest obranie jednego piłkarskiego problemu. Problemy takie pojawiają się po uprzednich obserwacjach drużyny. Czasami trenerzy błędnie kierują się tym, co gdzieś przeczytali lub ktoś im doradził. Mówię „błędnie” ponieważ może to nie znaleźć oddźwięku w jego zespole.

Podczas wstępnych obserwacji wiadome jest, że wiele rzeczy wykonywanych jest tak jak  nie powinno. Czasem jest tego tak dużo, że nie wiadomo od czego zacząć. Pierwszym krokiem powinno być szybkie wyeliminowanie jak największej ilości problemów. Wybierz jedeną z trzech głównych sytuacji (twój zespół posiada piłkę, rywal posiada piłkę, lub zmiana drużyny posiadającej piłkę). Skupienie się na którejś z tych sytuacji diametralnie ułatwia pracę. Zadaj sobie pytanie, czy więcej problemów występuje w obronie, czy w ataku. Następnie zastanów się nad tym, co w obecnej sytuacji zespołu jest sprzeczne z tym co chciałbyś widzieć. Krótko mówiąc jest to porównanie rzeczywistości z ideałem. Twoje zmartwienie jest więc różnicą pomiędzy tymi dwoma „sytuacjami”.

W odpowiednim momencie trener powinien zadać 5 pytań:

1. Co się dzieje złego? W jaki sposób rzeczywistość różni się od planu? Co robi, a czego nie robi twoja drużyna?

2. W czym leży problem? Której części boiska dotyczy pytanie?

3. Kogo dotyczy problem?

4. Kiedy występuje problem?

5. Dlaczego występuje dany problem?

Rozwiązując problem najlepiej zacząć od specyficznej analizy. Pomaga to w uniknięciu ogólnikowych i niejasnych rozwiązań. Takie wypowiedzenie, jak „rozciągnijmy się”, „potrzebujemy więcej agresywności” albo „musimy więcej podawać” w niczym nie pomagają. Nie pomagają w rozwiązaniu żadnego problemu, ponieważ nie odwołują praktycznie do nikogo i niczego. Może odnosić się to zarówno tylko do lewego pomocnika, jaki całej formacji napastników. Nie zawsze cały zespół musi podawać więcej, czasem dotyczy to tylko stopera. Sprecyzowanie osoby, miejsca, czasu i powodu to najefektywniejszy sposób nauki dzieci.

Pamiętajmy, że trener tworzy plan na podstawie swoich analiz. Musi ona określać jakich graczy dotyczy dany problem oraz w jakim miejscu i czasie występuje. Dzięki temu dzieci łatwo mogą zrozumieć błędy swojego postępowania.

Kształt Gry

„Holenderska przestrzeń różni się od jakiejkolwiek innej.” David Winner

Kształt zespołu ukazuje się wtedy, gdy gracze zrozumieją jak ważne są ich podstawowe zadania. Kształt jest to jednak nie tylko sztywna geometryczna figura. Nie jest także samowolna lokacja poszczególnych zawodników. Stwarza on niepowtarzalną okazję do wyeksponowania plusów danej drużyny, ukrywając przy tym jej minusy. Jest on zależny od rozumienia, komunikacji oraz rozdzielenia zadań wewnątrz zespołu.

Trzeba pamiętać jednak o tym, że kształt stale ulega zmianie, z powodu zmian odległości oraz kątów. Na te 2 czynniki największy wpływ mają posiadanie piłki, rozmiar boiska, rozmieszczenie partnerów, rywali itp. Kształt zespołu będzie składał się z wielu mniejszych, powiązanych ze sobą, kształtów, takich jak trójkąty, diamenty, kwadraty i linie. Właśnie wewnątrz tych małych „formacji” rozgrywane są decydujące aspekty gry.

Odległości i kąty są bezpośrednio połączone z rozmiarem kształtu oraz jego skutecznością. Trzech graczy może tworzyć trójkąt, ale nie będzie on skuteczny, gdy będą stali zbyt blisko siebie. Dystans jest wtedy błędny. W ten sam sposób wygląda to w przypadku kątów.

Synchronizacja także odgrywa sporą rolę. Gracze mogą dotrzeć na swoją pozycję zbyt wcześnie, lub zbyt późno. Najczęściej skutkuje to utratą wolnego miejsca.

Poprawna odległość oraz kąt określane są poprzez zadania, które są zależne od odpowiedniego momentu. Jeśli gracz nie rozumie swojej funkcji, najprawdopodobniej nie będzie znajdował się na poprawnej pozycji. I na odwrót, jeśli nie będzie znajdował się na poprawnej pozycji, nie będzie w stanie sumiennie pełnić swojej funkcji. Na poniższych przykładach widzimy związek pomiędzy taktyką, a TZK. W taktykach przede wszystkim chodzi o pozycje. Sprowadza się to do tego, że gracz musi wykazać się zrozumieniem i zdolnością współpracowania. Jeżeli zawodnicy posiadają obie cechy, o wiele łatwiej przyjdzie im rozwiązywanie piłkarskich problemów. Krótko mówiąc jest to koncepcja zespołu. Jeden gracz znajdujący nie tam, gdzie powinien może utrudnić grę całej swojej drużyny.

3x3 Zły kształt i nieodpowiednio Przydzielone Zadania

Jedna sytuacja gry 3na3 występuje bardzo powszechnie i w znakomity sposób ilustruje jak fatalny wpływ na zawodników ma złe ustawienie.

 

Na pierwszym obrazku niebieski zespół jest w posiadaniu piłki i wznawia grę od własnej bramki. Pomarańczowi przybrali kształt trójkąta, z tym, że #8 cofnął się aby uniknąć straty gola. W efekcie stał się stoperem, grającym za plecami #3 i #9. Oznacza to, że niebieska dwójka jest niekryta i może albo bezpośrednio zaatakować pomarańczową ósemkę wchodząc pomiędzy #3 i #9 albo podać do któregoś z dwóch partnerów, tworząc sytuację 2na1. Jeśli #2 zdecyduje się na bezpośredni atak, to #3 i #9 muszą zdecydować, czy zostać przy swoich rywalach, czy podejść do numeru #2. Problem ten jest złożony, gdyż obaj zawodnicy myślą w ten sam sposób. „Jak zostawię przeciwnika, to będzie mógł wyjść na czystą pozycję, a jak nie to pozwolę zawodnikowi #2 na sytuację 1na1 z naszym stoperem”. W obu przypadkach przewagę i inicjatywę mają niebiescy, co jest spowodowane tym, że #8 cofnął się zbyt głęboko. W ten sposób dodatkowo obciążył on swoich kolegów z drużyny.

 

Na kolejnym obrazku pomarańczowi nadal ustawieni są w trójkącie, ale #8 został w przedzie, aby powalczyć o piłkę z #2. W ten sposób #2 jest w opałach i będzie starał się podać do któregoś z partnerów, gdyż strata piłki w dryblingu najprawdopodobniej kosztowałaby stratę gola. To, że #2 ma przed sobą #8 dodatkowo utrudnia temu pierwszemu zagranie do któregoś z kolegów i stworzenie sytuacji 2na1. Co więcej to, że #8 zaszedł niebieską dwójkę od prawej strony powoduje, że kąt podania do #7 jest o wiele mniej sprzyjający. Powoduje to, że #3 ma trochę więcej swobody i bezproblemowo może zejść do środka, za plecy #8, asekurując go na wypadek gdyby coś nie poszło po myśli pomarańczowych.

 

Różnica pomiędzy tymi dwoma sytuacjami pokazuje nie tylko to, jak zły kształt drużyny może wpłynąć na efektywność gry, ale także to, jak ważna jest komunikacja. Młodzi piłkarze często słyszą: „Trzech graczy musi być ustawionych w trójkącie. Gdy przeciwnik ma piłkę to musisz bronić własnej bramki.” Niestety najczęściej wynika z tego to, co wynika z pierwszego obrazka. Pamiętaj, aby wyraźnie pokazać swoim zawodnikom różnice, przedstawione powyżej.

Stoper jest zbyt cofnięty.

„Dyscyplina, trzymanie się wyznaczonych zadań oraz stała komunikacja nieuchronnie prowadzi do procesu tworzenia drużyny.”

Louis van Gaal

 

Sweeper is too deep

 

Na pierwszym obrazku #3 został pod własną bramką, podczas gdy jego koledzy przeprowadzają akcję na połowie rywala. Z tej pozycji nie jest w stanie zapewnić im żadnego wsparcia. Są zmuszeni grać 3na4. Jeśli któryś z pomarańczowych zawodników poda do #3, to automatycznie spowolni się cały atak drużyny. Jeśli piłka została wycofana 20 metrów do tyłu, to musi zostać przesunięta z powrotem w to samo miejsce, także o 20 metrów, co nie zawsze jest proste. Przestrzeń równa się czas, a czas to korzyść dla broniących. Co więcej gdy niebiescy przejmą piłkę, to #3 nie może spowolnić akcji rywali tak, aby jego partnerzy zdążyli się wrócić. #3 jest praktycznie poza grą i nie ma żadnego wkładu w grę swojej drużyny. Znajdując się na tej pozycji nie jest w stanie wypełnić żadnego ze swoich obowiązków.

 

Sweeper is in correct position

 

Na drugim obrazku #3 podszedł do przodu. Znajduję się na pozycji, z której może wesprzeć #8, a następnie szukać zagrania do #6 albo #9. Poprzez pójście do przodu skrócił odległość podania, stwarzając problem przeciwnikom. Oznacza to, że pomarańczowi mogą zwiększyć prędkość gry. Ostatecznie, jeśli niebiescy odzyskają piłkę, to #3 znajduje się w o wiele dogodniejszym miejscu, jeśli chodzi o grę obronną. Jego zespół łatwiej będzie mógł odzyskać kształt defensywny. #3 ma o wiele większy wkład w grę swojej drużyny.

Pomocnik jest zbyt wysunięty


”Futbol to gra, w której wielką rolę odgrywa twój mózg. Musisz być na właściwym miejscu o właściwej porze. Ani za wcześnie, ani za późno.”

Johan Cruyff.

 

Midfielder is too far forward

 

Na pierwszym obrazku #4 zapędził się pod bramkę rywala, gdy pomarańczowa trójka chce podać do #8. Jednym z zadań niebieskiej czwórki jest neutralizowanie swojego rywala, czego nie może zrobić znajdując się na tej pozycji. Niebieski zespół stanął przed następującym problemem: Kto ma pokryć #8? #4 i #7 znajdują się po złej stronie piłki, a #2 i #5 nie mogą opuścić swoich przeciwników. #4 jest zbyt oddalony od swojej domyślnej pozycji, co ogromnie obciąża jego drużynę.

 

Midfielder is in correct position

 

Na drugim obrazku #4 jest ustawiony poprawnie. Może wywrzeć presję na przeciwniku znajdującym się najbliżej niego, lub wspomóc #7. Każdy z niebieskich graczy może skoncentrować się na swoich obowiązkach. Prowadzi do to większej pewności siebie i komunikacji. Eliminuje to takie zawołania jak „niech ktoś go pokryje” albo „mam dwóch koło siebie”.

Pomocnik znajduje się zbyt blisko i jest ustawiony pod złym kątem.

„Często zatrzymuję gierki służące ćwiczeniom i zmuszam moich piłkarzy do zastanowienia się nad piłkarskimi problemami, z jakimi przychodzi im się zmierzyć.”

Louis van Gaal

Midfielders are too far inside

Na obrazku #1 pomarańczowi pomocnicy zbliżyli się blisko środka boiska. Pomogło to niebieskim, którzy mogą się wzajemnie wspierać i mają mniejszy obszar do obrony. #7 może zaatakować #3 ponieważ #6 odpuścił krycie. Pomarańczowi pomocnicy dodatkowo zablokowali drogę do #9, tworząc istny mur. To ustawienie, mając na myśli trójkąt, jest błędne. Pomarańczowi mają duży problem w wyprowadzeniu piłki z własnej połowy.

Midfielders are wide

Na obrazku #2 pomarańczowi pomocnicy ustawili się szerzej. Kąt i odległość w jakiej ustawieni są od #3 powoduje, że niebiescy mają ciężki orzech do zgryzienia, bowiem mają o wiele więcej przestrzeni do pokrycia. Otwiera to także „kanał” pomiędzy #3 i #9. To ustawienie graczy idealnie pokrywa się z ich obowiązkami i zdecydowanie ułatwia rozegranie #3.

Napastnik jest zbyt mocno cofnięty

„Każda sesja treningowa jest formą komunikacji. Jednakże ćwiczenia same w sobie nie są tak ważne jak to, w jaki sposób je wykorzystasz”.

Louis van Gaal

Top is too deep

Na tym obrazku #9 jest zbyt cofnięty. Za bardzo zmniejszył odległość pomiędzy nim, a #3. Ich przeciwnicy (#4 i #5) kryją ściślej, ponieważ #2 jest bliżej. Mogą spokojnie obserwować #9, a więc jego ruchy nie są niebezpieczne. Spowodowało to, że pole gry dla pomarańczowych stało się o wiele mniejsze. Efektem tego jest wystawienie na próbę ich umiejętności technicznych, gdyż mają o wiele mniej wolnej przestrzeni. Jeżeli #3 zdecyduje się na podanie do któregoś z pomocników przy takim ustawieniu to nie będą oni w stanie odegrać do #9. Pomarańczowi ustawieni są w trójkącie, co nie jest poprawne dla gry czwórką zawodników. Jednym z podstawowych obowiązków #9 jest rozciągnięcie szyków rywala, a przy takim ustawieniu nie robi tego.

Top is in correct position

Na drugim obrazku #9 zapuścił się głębiej w połowę rywala. Przy takim ustawieniu niebiescy mogą tylko zastanawiać się, co zamierza zrobić. Gdy #3 poda do jednego z pomocników, to będzie on mógł wykonać przerzut na drugą stronę. Dodatkowo #9 ma dużo wolnego miejsca za plecami niebieskich pomocników, aby przejąć ewentualne podanie. Niebieska drużyna ma o wiele więcej przestrzeni do bronienia, co znacznie utrudnia im pracę. Podsumowując pomarańczowi mają więcej możliwości, a niebiescy większe kłopoty.

Problem Piłkarski: Pomocnicy nie czytają gry

Midfield start gameTrener musi stale starać się tworzyć sytuacje, które pobudzają piłkarzy do wykonywania pewnych akcji lepiej, szybciej i z większą częstotliwością.”

 

 

 

 

Cele. Stwórz sytuację, w której pomocnicy mogą „zatrzymać się, rozejrzeć i dostrzec” zanim zaczną działać.

Organizacja. Zwykłe pole do gry z dwoma małymi bramkami na obu jego końcach.

Zasady. Nie ma bramkarzy. Wznowienia gry odbywają się na wysokości środka pola, blisko linii bocznej. Zawodnicy mogą stać gdzie chcą, ale obrońcy muszą znajdować się 2 metry od piłki, dopiero później pozwól obrońcom się zbliżyć. Gra rozpoczyna się, gdy pomocnik dotknie piłki. Sytuacja ta odtwarza tą, w której pomocnik „musi iść do przodu” i jego partnerzy znajdują się przed piłką co często skutkuje kontratakiem.

TZK. Pomocnicy muszą analizować przede wszystkim moment wznawiania gry, a następnie podjąć najlepszą możliwą decyzję. Piłkarze muszą wystawiać się na dobre pozycje.

Gracze wspierający – Pomaganie osobie znajdującej się przy piłce.

Ten artykuł ma zwrócić uwagę na to, jak ważną rolę odgrywają nie kryci zawodnicy, dobrze wystawieni na pozycjach. Granie jako drużyna polega w dużej mierze na udzielaniu wsparcia koledze z drużyny, który znajduje się przy piłce. Odpowiednie wspieranie zawodnika znajdującego się przy piłce wymaga pomocy praktycznie każdego członka drużyny. Jest to m.in. przewidywanie gry, wykorzystywanie boiska oraz wiedza o swoich partnerach z drużyny i szybkie reagowanie na rozwój wydarzeń.

Posiadanie piłki jest bardzo ważnym czynnikiem, który często przesądza o sukcesie danej drużyny. Niestety wielu piłkarzy myśli, że jeżeli ich zespół jest w posiadaniu piłki, ale oni nie kontrolują jej w danym momencie, to nie mają wpływu na jej posiadanie. W rzeczywistości każdy zawodnik po części decyduje o tym, czy jego drużyna sukcesywnie utrzymuje piłkę.

Drużyny muszą utrzymywać się w posiadaniu piłki przez długie okresy czasu, aby odnieść końcowy sukces. Najczęściej długość posiadania piłki ma swoje odbicie na ilości i jakości podań. Wspierający zawodnik (będący bez piłki) jest ważny tak samo jak ten, który kontroluje futbolówkę.

Ustawienie zawodników wspierających określa możliwości, jakie ma w danym momencie zawodnik przy piłce. Gracze nie będący w posiadaniu piłki powinni ustawiać się pod kątem, tak aby otwarty był wyraźny korytarz podania, bez możliwości przejęcia piłki przez rywala. Wspierający zawodnik nie może chować się za obrońcami drużyny przeciwnej. Gracz znajdujący się przy piłce zawsze powinien mieć co najmniej 3 możliwości wykonania podania.

Wspierający zawodnicy muszą ciężko pracować nad swoim ustawieniem, tak aby tworzyć przed sobą maksymalnie dużo wolnej przestrzeni. Gracz znajdujący się przy piłce powinien skoncentrować się i wybrać takie podanie, tak aby jego adresat mógł opanować je szybko i bez kłopotów. Gdy podanie zostało już wykonane, wspierający zawodnicy powinni błyskawicznie zmienić swoje ustawienie tak, aby wspierać swojego kolejnego kolegę. Bardzo ważnym jest, aby będąc zawodnikiem wspierającym stale utrzymywać przed sobą wolną przestrzeń, gdyż bardzo pomaga to w kolejnych zagraniach, gdy otrzymasz już piłkę.

Jeśli zawodnik nie może podać do przodu, lub przejął podanie znajdując się twarzą do własnej bramki, to szybko musi otrzymać wsparcie od partnerów. Wtedy najlepiej ustawić się pod lekkim kątem, w odległości 10-15 metrów. Napastnik może wtedy bezproblemowo zagrać piłkę do tyłu. Kluczem do sukcesu jest nauczenie się przewidywania gry przez cały czas, nawet wtedy, gdy pozornie nie ma powodów do zmartwień.

Pamiętaj: dobre zagranie stają się złymi wtedy, gdy nie są wspierane. Sytuacja wygląda tak samo z nie wspieranymi zawodnikami.

Powrót

 

       

Rozgrzewka

Dieta

Obrona

Atak

1x1, 2x2

Czytanie gry

Kontrola piłki

Pressing

Szybkość

Psychika

Strategia

Odpoczynek